Ιστορία της Ιρλανδίας

Η Ιρλανδια, κατοικημενη από ιβηρικούς πληθυσμούς κατά τη νεολιθική περίοδο, λεηλατήθηκε από τους Κελτες Γαελους το 4ο αιωνα π.Χ. Τον 5ο αιωνα κήρυξε εδώ το ευαγγελιο ο Άγιος Πατρίκιος και το νησί εγινε τον 8ο-9ο αιωνα ενα ανθηρό κεντρο θρησκευτικής και ιεραποστολικής ζωής. Ανάμεσα στο 792 και το 1014 η Ιρλανδία τεθηκε κάτω από την ηγεμονία των Βίκινγκς και αργότερα κυριεύτηκε από τους Άγγλους ( 1171). Η κυριαρχία τους υπήρξε η πιο σκληρή και σημάδεψε στα χρόνια που ακολούθησαν την ιρλανδική ιστορία, που ξεκινώντας από αυτή τη στιγμή δεν ήταν παρά μια αδιάκοπη μάχη για την εθνική ανεξαρτησία.

Η αγγλο-ιρλανδική διαμάχη μεγάλωσε ακόμα περισσότερο το 16ο αιωνα, όταν το θρησκευτικό πρόβλημα εγινε ενα από τα κύρια στοιχεία της αντίθεσης ανάμεσα στην Ιρλανδία, που εμεινε πιστή στον παραδοσιακό καθολικισμό και την Αγγλία που χωρίστηκε από τη Ρώμη. Με τον Ερρίκο Η΄, την Ελισάβετ Α΄και τον Κρόμγουελ, οι Ιρλανδοί υπεφεραν τη στερηση των πολιτικών δικαιωμάτων τους, ενώ οι καθολικοί στερήθηκαν το μεγαλύτερο μερος της γης προς όφελος της αγγλικής αριστοκρατίας. Για όλο το 19ο αιωνα στη βουλευτική δράση των ιρλανδών αντιπροσώπων, που στόχευε κυρίως στη βελτίωση των κοινωνικών συνθηκών στις επαρχίες, προστεθηκε εκείνη των επαναστατικών μυστικών οργανισμών. Η αυτονομία αποδόθηκε μονάχα το 1913 και προκάλεσε μια εξεγερση στο Ούλστερ, που ήταν προτεσταντική και ενάντια στην είσοδο σε μια πολιτική κοινότητα καθολικής πλειοψηφίας.


Ακολούθησε ενας ανταρτοπόλεμος φθοράς ανάμεσα στους εθνικιστες του Σιν Φειν (Sinn Fein) και του ΙΡΑ και στα αγγλικά στρατεύματα μεχρι το 1949, χρονιά κατά την οποία η Αγγλία δεν αναγνώρισε το ελεύθερο κράτος της Ιρλανδίας, από το οποίο όμως εξαιρούνταν εξι από τις εννιά κομητείες του Ούλστερ. Το 1937 το καινούριο κράτος “κυρίαρχο, ανεξάρτητο και δημοκρατικό” επαιρνε το όνομα του ειρε (Eire). Διατηρώντας την ουδετερότητα κατά το Β¨Παγκόσμιο πόλεμο, η Ιρλανδία πραγματοποίησε την τελευταία πράξη χωρισμού από την Αγγλία εγκαταλείποντας την Κοινοπολιτεία το 1949. Μετά τον πόλεμο δύο κόμματα κυριαρχούσαν στο πολιτικό πανόραμα, το Φάιν Γκάελ (Fine Gael), μετριοπαθες εθνικιστικό και το Φιάνα Φάιλ (Fianna Fail), εξτρεμιστικό εθνικιστικό, ενώ ο ΙΡΑ συνεχίζει τον αγώνα του για την ενοποίηση της Ιρλανδίας ακόμα και με τρομοκρατικες μεθόδους.

Το 1973 η Ιρλανδία μπήκε στην ΕΟΚ. Το 1990 εκλεχτηκε πρόεδρος της δημοκρατίας η υποψήφιος των αριστερών δυνάμεων Μαίρη Ρόμπινσον. Η νίκη του Φιάνα Φάιλ στις πολιτικες εκλογες (1992) οδήγησε στην εγκαθίδρυση μιας κυβερνησης συνασπισμού Φιάνα Φάιλ-εργατικοί, που επεσε στο τελος του 1994 με την επιστροφή στην εξουσία του Φάιν Γκάελ. Την ίδια χρονιά ο ΙΡΑ ανακήρυξε ομόφωνα την αναστολή της ενοπλης μάχης. Παρά την επεμβαση της ιρλανδικής κυβερνησης οι ειρηνικες διαπραγματεύσεις εφθασαν σε κρίση, που οφειλόταν κυρίως στην αίτηση κατάθεσης των όπλων του ΙΡΑ και στον αποκλεισμό από τις συζητήσεις του Σιν Φειν, κάτι που προκάλεσε στο τελος του 1995 την επανάληψη του ενοπλου αγώνα.

Posted in ΕΥΡΩΠΗ