Ιστορία της Δανίας

Υποταγμένη μετά την εισβολή των Βίκινγκς κατά τον 8ο αι., η Δανία είχε την πρώτη ενοποίηση τον 10ο αι. με τη βασιλεία του Γκορμ του Πρεσβύτερου, του οποίου ο γιος Αρόλντο Β΄ ( πέθανε το 988) εισήγαγε τον καθολικισμό. Με τον Κανούτο (1018, 1035) που κατέκτησε την Αγγλία και μέρος της Νορβηγίας, η Δανία είχε την κυριαρχία σ’ όλη τη Θάλασσα του Βορρά. Με το θάνατο του Κανούτο (1035) η αυτοκρατορία κατακερματίστηκε και η Αγγλία χάθηκε οριστικά. Το 1282 ο Έρικ Ε΄ έπρεπε να υπογράψει την ‘Μάγκνα Κάρτα’ που χορηγούσε στο Κοινοβούλιο και στην ευγενή νομοθετική εξουσία.

Η Ένωση Καλμάρ (1397) ένωσε σ’ ένα ενιαίο βασίλειο Δανία, Νορβηγία (από την οποία εξαρτιόταν επίσης η Ισλανδία) και Σουηδία, η οποία απομακρύνθηκε το 1523, δημιουργώντας μια μεγάλη περίοδο εχθρότητας ανάμεσα στις δυο χώρες, που παρατάθηκε μέχρι το μισό του 18ου αι. Το 1665 η Lex regia αποκατέστησε την απόλυτη μοναρχία, που τον 18ο αι. πραγματοποίησε ευρείες μεταρρυθμίσεις. Ενεπλάκη στους ναπολεόντειους πολέμους του συνασπισμού, ενώθηκε σε ένα αντιβρετανικό μέτωπο και έχασε την Νορβηγία (1814). Η ήττα στον πόλεμο με την Πρωσία και Αυστρία το 1863, 1864 της στοίχισε αντίθετα τα δουκάτα του Χολστέιν, Σλέσγουιν, και Λόνμπουργκ.

Ουδέτερη κατά τη διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, η Δανία ξαναπόχτησε το 1920 το Σλέσγουιν. Η γερμανική κατοχή το 1940 καθόρισε την απόσταση της Ισλανδίας (1944). Απελευθερωμένη από τους Συμμάχους (Μάιος 1945), η Δανία συνενώθηκε το 1949 με την Ατλαντική Συνθήκη και το 1973 έγινε μέλος του ΝΑΤΟ. Στην εξουσία από το 1924 ήταν οι σοσιαλδημοκράτες, ενώ από το 1982 ανέβηκαν στην εξουσία συντηρητικές κυβερνήσεις συνασπισμού με την καθοδήγηση του Πωλ Σκλούτερ. Από το 1993 οι σοσιαλδημοκράτες επέστρεψαν στην εξουσία.